Ekki alveg að standa mig!

Það er nú ekki búið að ganga neitt ofboðslega vel að komast í ræktina í seinustu viku. Fór á hmmm? Fimmtudaginn eftir að hafa ekki farið síðan á mánudag. Siggi var nefnilega veikur og eins og allar konur vita sem eru nógu vitlausar til að eiga mann þá eru þeir við dauðans dyr ef að þeir fá svo mikið sem kvef. Þannig að ég varð að græja börnin á morgnana. Svo á fimmtudeginum fór ég í sportarann og var búin að tala við minn um að klæða dömuna og hjálpa Eric með nesti, svo skildi ég koma um átta og keyra hana á leikskólann. Þegar ég kem heim mæti ég Eric á leiðinni í skólann og fer svo inn þar sem daman á heimilinu er að leika sér, komin í fötin en ekki mikið meira en það (klætt sig sjálf) og maðurinn minn sofandi uppi í rúmi. Hann leit upp og tilkynnti mér það að honum svimaði svo að hann gæti þetta ekki og lagði höfuðið aftur á koddann og sofnaði.

Dæmi: Ég var komin með streptakokka sýkingu í hálsinn og um 40 stiga hita. Skalf og nötraði og svitnaði heilu fötunum og sá ofsjónir ( svona liti). En ég fór og náði í Hönnu á leikskólann gaf þeim að borða og kom þeim svo í rúmið. Svo þegar Siggi kom heim var ég svo veik að læknirinn þurfti að koma heim – ég gat ekki farið á vaktina.

Munurinn : Ég get verið veik og börnin mín þurfa ekki að róta í ruslinu eftir mat. En hann getur leyft sér að sleppa því að hugsa um þau ef að honum svimar. Stingdu hausnum á milli hnjánna á þér og andaðu djúpt og hugsaðu um börnin þín!!!

En þetta er vikan sem að allt smellur. Fór í morgun, að vísu á vigtina líka og hún er ekki vinkona mín í dag. Var að byrja á blæðingum (afsakanir afsakanir) athuga hvað hún segir aftur í næstu viku. Annars verð ég að fara að skrifa aftur í matardagbók. Gerði það um daginn og þá gekk þetta fínt svo hætti ég að skrifa og þá fór ég að svindla. Skrítið hvernig þetta heldur aftur af manni þegar það sést svart á hvítu hvað maður borðar.