Nammi nammi namm!!!

Mig langar pínu lítið í nammi núna. Eiginlega langar mig voðalega mikið í nammi núna. Er búin að vera (einu sinni enn) í einhverskonar aðhaldi og er að passa hvað ég læt ofan í mig og þá náttúrulega hvenær. Hversu mikið af hinu og þessu og svo auðvitað líka hversu margar kaloríur ég er að innbyrgða á hverjum degi. Ég er farin að hallast að því að ég sé emð einhverja sjálfspíningarhvöt. Ég er svona sadó-masó bara svona í einni manneskju. Bara tek allan pakkann alveg alein. Ég meina hvaða heilvita manneskja gerir sjálfri sér þetta aftur og aftur og klárar aldrei dæmið á milli. Nú 32 ára ljóskur eins og ég.

Í hinum idealíska heimi eru allir rosalega hamingjusamir með sjálfan sig bara svona alveg eins og þeir eru og við konurnar höfum lært að vera ekki svona vondar við okkur endalaust með því að setja okkur vonlaus takmörk með líkaman okkar. Við göngum allar á rósrauðu skýi og öll dýrin í skóginum eru vinir. En þetta er ekki svona er það? Alveg sama hversu meðvitaðar við erum og gífurlega vel gáfum gæddar þá erum við flestar nettar tíkur inn við beinið. Þegar við hittum einhverja stelpu sem að við höfum ekki hitt í svolítin tíma og ef að hún hefur nú vogað sér að þyngjast þá minnumst við hiklaust á það við vinkonurnar. "Guð ég sá hana... ... og hún hefur ekki bætt neitt smá á sig. Var hún að eiga barn eða hvað ætli hafi komið fyrir?" Allt sagt með róm sem gefur til kynna hversu mikið við finnum til með henni og hvað okkur finnst þetta leiðinlegt en sannleikurinn er sá að oftast hlakkar í manni að maður sé ekki sú eina sem að situr með eitt stykki barn á rassinum og mjöðmunum eftir þessi tvö börn. Vissi ekki að þegar ég ýtti út einu að það yrði annað eftir á rassinum á mér. Svo er það erfiðasta að ég veit það og finn það í hvert skipti sem að ég hitti gamlar vinkonur að þær eru að hugsa nákvæmlega svona um mig. Hef alveg heyrt svona comment á djamminu "ég hélt að þú yrðir alltaf spýra eins og í skóla". Nei en gaman.

Svo erum við ekkert skárri þegar kemur að grönnu konunum. Þær eiga náttúrulega allar við átröskun að strýða og líta bara alveg agalega út. Við myndum sko frekar vilja vera í þessum of stóra kropp en að vera svona... SURE.

Það sem að mér finnst leiðinlegast við þetta er að ég á ekki þennan kropp sem að ég bý í. Mér líður ekki eins og ég sé of þung þangað til að ég sé mig í spegli. Þá sé ég þessa þreyttu kellingu sem að er allt of þung. Á þeim sjö árum núna í janúar síðan að dóttir mín fæddist þá hef ég ekki getað eignað mér þennan nýja líkama. Hann tilheyrir bara ekki mér. Bara getur ekki verið. Ég er sama skutlan og þegar ég hitti manninn minn. Þessi helvítis krakki sem að er utan á mér verður bara að fara.