Ég er á lífi

Fór í dag í heilsufarsmælingu í World Class. Fékk að vita þar að ég væri yfir kjörþyngd (detti mér allar dauðar) en ég væri ekki offitusjúklingur (úff marr..). Eins og þeir vita sem eitthvað hafa kíkt hér inn hafa hinar ýmsu keppnir, átök, áskoranir og hvað það er nú kallað verið í gangi hjá okkur systrum þegar kemur að líkamsrækt. Með mjög misjöfnum og stundum, verður að viðurkennast, bara engum árangri. Nema jú, maður segir við sig að maður væri nú bara feitari án þeirra. Og hvað haldið þið. Jú, jú, enn ein vitleysan er farinn í gang. Og núna er það keppni dauðans upp á peninga. Og við erum 6. Stjáni, Auðunn, Siggi, Lotta, Inger og ég. Allir sem að hafa umgengist karlmenn eitthvað vita hvað er nú þegar komið í gang þeim megin og er einstaklingskeppnin allt í einu orðin kynjaskipt keppni líka. Ekki það að við systurnar séum eitthvað skárri þegar kemur að keppnisskapinu. Erum allar alveg sammála um það að það sé skárra að tapa fyrir systur heldur en hrokafullum “ég ætla að rúúúúústa þessu...” karlmanni. Ekki það að nein okkar hugsi sér að tapa fyrir systur sinni. Nei, þeir sem þekkja okkur vita að það er ekki option heldur. Þannig að af stað er haldið 6 mánaða keppni – já já – eina ferðina enn.

Og bara svona okkar á milli, þá ætla ég að rúúúúústa þessu.